AI: (Philippine) Candidates need to divulge their positions on human rights
AMNESTY INTERNATIONAL
PUBLIC STATEMENT
http://amnesty.org.ph/news.php?item=news&id=132
9 February 2010
The worst pre-election violence in Philippine history – the Maguindanao massacre – has focused global attention on the human rights situation in the country. Now more than ever,candidates in the 10 May presidential elections need to clarify how they will address key human rights issues facing the country.
Today as the presidential campaign period officially begins, Amnesty International calls on all of the presidential candidates to make clear, public commitments on the actions they will take in the first 100 days of office to address serious human rights violations. In a public letter to the candidates, Amnesty International called on them to affirm their commitment to:
1) Revoke Executive Order 546, and ensure full accountability over all state-sponsored militias and paramilitary groups.
Despite the mass killing of 63 civilians on 23 November in Maguindanao, members of state-armed local groups and private armies are still free to operate in other parts of the country The Philippine government’s continued failure to establish accountability for members of these armed groups undermines the rule of law and denies human rights protection for civilians.
Within 100 days, the new Philippine president should revoke Executive Order 546, which allows for militia and paramilitary groups to provide active support in counterinsurgency operations. In practice, these groups have been ill-trained, unaccountable, poorly integrated into the military chain of command, and responsible for serious human rights violations. In some provinces, Civilian Volunteer Organizations(CVOs) effectively as private armies for local politicians, heightening the risk of pre-election violence.
2) Establish a presidential commission aimed at preventing and prosecuting enforced disappearances and extrajudicial executions.
In the last decade, at least 200 Filipinos have been subjected to enforced disappearance, and as many as 1,100 have been executed in political killings. The incoming president needs to establish an impartial and independent commission to review these cases, with the aim of enabling timely and effective investigations and, where warranted, prosecutions.
The new president should initiate legislation that specifically criminalizes enforced disappearances and extrajudicial executions. He or she should sign the UN Convention for the Protection of All Persons from Enforced Disappearances.
3) Order the administrationto fully implement the UN Guiding Principles on Internal Displacement in order to ensure the safety and well-being of the displaced.
Despite the ceasefire in Mindanao,more than 125,000 people remain displaced by the 2008 armed conflict alone.To address this grave humanitarian situation, the incoming president should publicly instruct the administration to ensure that policies comply with the UN Guiding Principles on Internal Displacement.
Under the Guiding Principles,the government must ensure that the displaced are provided with adequate food, water, shelter, and clothing, as well as essential healthcare and sanitation. It must also guarantee unimpeded humanitarian access to are as under its control. In addition, the government must implement a sustainable plan of action so that the displaced can return to their villages, safely and voluntarily.
As commander-in-chief, the new president will be directly responsible for ensuring that the armed forces comply with international humanitarian law. As a core principle,this law explicitly prohibits direct or indiscriminate attacks against civilians, and this includes displaced persons and all other non-combatants.

Hindi po ako rehistradong botante. To be honest, Ako po ay isa sa mga Filipinong nasa abroad na ayaw nang makialam sa usapan politika sa Pilipinas. Usually, ang dahilan na maririnig niyo, “Bakit pa?! wala naman din nangyayari… ganon pa rin ang takbo ng Gobyerno, bakit ka pa boboto?!”
Pero noong nalaman ko na tatakbo si Dick Gordon sa pagka-presidente, nabuhayan po ako ng loob! Buo ang tiwala ko kay Dick Gordon, na kaya niyang baguhin ang bulok na sistema ng gobyerno natin. kaya niyang mag-create ng maraming trabaho sa atin, para hindi na tayo lalayo pa at mangingibang bayan.
Heto po ang aking karanasan.. noong pumutok ang mt. pinatubo, 18 lang po ako. mga magulang ko po nasa Dubai kasama ng dalawa kong kapatid. Pinili kong sumunod sa kanila kesa magpatuloy ng pag-aaral. Isip ko, bakit pa ako mag-aaral eh heto na nga pwede na akong mag-abroad… akala ko madali lang ang magtrabaho sa ibang bansa. mahirap po pala. nagkaroon nga po ako ng phobia sa telepono dahil yung una kong trabaho, receptionist sa isang British Beauty Salon, nakaka-intindi ako ng salitang Inglis pero hindi po ako confident sa pagsasalita, nauutal ako. Minsan, nagalit ang isang customer sa telepono kasi hindi ko ma-explain sa kanya kung saan yung location namin. mula noon, tuwing nag-ri-ring ang telepono, para akong aatakihin sa puso.
tatlong taon ako nagtiis, habang ang mga kaklase ko sa high school, nag-aaral sa manila ng kolehiyo, nag-enjoy sa pagiging dalaga’t binata, ako po nagta-trabaho para lang makatulong sa pamilya ko.
Taong 1996 umuwi ako para mag-aral sa manila ng computer-secretarial. pagkatapos nag-apply ako sa isang kumpanya sa SBMA at natanggap naman ako. Kung tutuusin mas malaki ang suweldo ko sa Dubai, pero wala akong naipon dahil sa taas ng cost of living doon. Sa SBMA, nakapag-pundar ako ng gamit at malaya pa akong nakakagalaw, walang pinakikisamahan ibang lahi. Maganda na sana ang takbo ng negosyo sa SBMA, kundi lang pinakialaman ng administrasyon ESTRADA. Dahil magulo ang politika sa atin, nawalan ng gana ang karamihan sa mga investors, isa ang kumpanya namin sa mga umalis at lumipat ng London.
Hindi po ako nakasama sa paglipat nila, yung ibang engineers po na kasama ko sa trabaho ang na-absorbed ng aming kumpanya. Nakahanap naman ako ng ibang mapapasukan. Ayaw ko na sanang umalis at magtrabaho sa ibang bansa, katwiran ko sa Pilipinas na lang ako, tutal naman kahit paano may trabaho.
Pero dahil nga unstable ang gobyerno natin, noong nagpalitan ng chairmanship sa SBMA, nadamay na naman yung kumpanya namin sa gulo. kaya yung investor, naisip na magtayo ng kumpanya sa Malaysia at inalok ako ng trabaho. Ayaw ko sana kasi 7 months old pa lang yung baby ko. pero kailangan maging practical, kasi nagsarado na yung kumpanya namin sa SBMA.
Bilang ina, napakasakit ho nung mapalayo ka sa iyong anak, lalo na baby pa lang. 1st birthday nga niya, hindi kami magkasama, pasko, bagong-taon hindi rin kami magkasama… napakahirap dalhin sa kalooban. lagi akong umiiyak. hanggang ngayon nga pag naiisip ko pinagdaanan namin mag-ina, naiiyak pa rin ako.
Pasalamat na lang at mabait sa amin ang kapalaran. 5 years old na po siya ngayon at magkasama na kami dito sa England.
Kaya po yung damdamin ng mga OFW, nakaka-relate ho ako. Napakahirap po ng kalagayan natin… yung kaibigan ko nga po noong high school, iniwan din niya yung dalawang anak niya para samahan ang asawa niya na mag-trabaho sa ibang bansa, sabi ko “Friend, wag mo nang ulilain sa Ina ang mga anak mo, ulila na nga si Ama.” sabi niya “kailangan na kasi, lumalaki na sila at hindi na sumasapat ang sweldo namin mag-asawa.”
Kaya naman po sobrang suporta ko sa kandidatura ni Dick Gordon. Naniniwala ako na siya ang sasagot sa problema natin sa trabaho. na kaya niyang mag-create ng trabaho para sa lahat ng Filipino na naninirahan sa Pilipinas. Hindi po remittances ng OFW ang sagot sa ating ekonomiya. dapat po, meron din tayong trabaho diyan sa atin, nang sa ganon ang pagta-trabaho sa ibang bansa ay hindi COMPULSORY, kundi isang CHOICE.
Naniniwala ako sa adhikain ni Dick Gordon, kaya sana sama-sama tayo sa pagsuporta sa kanya para sa ikauunlad ng ating Bayan!
Gordon-Bayani po sa darating na eleksyon! ♥